fbpx

De uitdaging van je hoofd koel houden

Bij het vullen van de voorraadpot belandt de helft van de muesli naast en niet in de bus. In plaats van mijn eigen sleutelbos neem ik die van mijn zoon mee. En de auto die niet naar voren, maar naar achteren schiet. Pfff… waarom mislukken zoveel kleine handelingen deze dagen? Waarom schiet ik uit m’n slof wanneer m’n vriend alleen maar vraagt of hij me ergens mee kan helpen? Natuurlijk weet ik dat wel. Omdat ik gestrest ben. Of een beetje bang. Of gewoon wat onzeker. In ieder geval ben ik minder koelbloedig dan ik me van mezelf had gedacht.

Ik maak me zorgen. Om mijn ouders die helemaal nog niet zo oud zijn, maar toch. Om Dirigo, mijn bedrijf, het bedrijf van ons team. Samen hebben we zo hard gewerkt de afgelopen jaren. We begonnen dit jaar ook weer zo trots, zo vol plannen en zo vol verwachting. En nu maak ik scenario’s, liquiditeitsbegrotingen, betalingsherinneringen en ben ik zo ontzettend dankbaar voor de buffer die ik heb kunnen opbouwen.

Integere waardegedreven bubbel
Of ik ook de mooie kanten kan zien? Het hernieuwde saamhorigheidsgevoel, de waardering voor het onderwijs en de zorg – branches waar veel van onze klanten actief zijn? Zeker wel. De Corona-crisis heeft ook een mooie kant. En toch voelt het voor mij persoonlijk absoluut niet als een herontdekking. Juist met onze focus op de mens in de marketing, op authenticiteit en op onderscheidingskracht van binnenuit, gingen wij altijd al uit van de kracht van samen. Soms tegen de stroom in. Vaker met onze klanten juist heel oprecht. Eigenlijk werkten we in een best wel integere, waardegedreven bubbel, besef ik me nu.

Ik zie vooral de lelijkheid
Misschien is het ook daarom dat ik in Corona niet direct een ‘kans voor ons als mensheid’ wil zien, zoals iemand uit mijn directe omgeving het afgelopen weekend verwoordde. Ik zie vooral de lelijkheid van het virus. De verwoesting die het aanricht maakt me boos. En het stemt me verdrietig dat zoveel bedrijven in zo’n korte tijd zo beschadigd raken.

De rust bewaren, juist als ondernemer
En toch is dit de realiteit. Ontkennen heeft geen zin. Klagen ook niet. En de mooie bijeffecten ophemelen evenmin. Het moeilijkst van al vind ik de rust te bewaren. Als ondernemer ben ik geneigd direct in de actiemodus te schieten. Alle ballen op productiviteit. En het is nogal verleidelijk om direct in kosten te snoeien. Maar hoe wijs is dat als daarmee de problemen van andere mensen en ondernemingen groter worden? Vooralsnog even op m’n handen blijven zitten en rustig de tijd nemen om de situatie te laten indalen. De tijd nemen die we hebben. Dat is voor mij in ieder geval moeilijker dan direct volledig te anticiperen op het worstcasescenario.

Thuiswerkende teamspirit
Gelukkig blijkt de afgelopen dagen dat in de nieuwe situatie het werk en de teamspirit ‘gewoon’ doorgaan. We ontmoeten elkaar en klanten via soms krakkemikkige verbindingen. Allemaal vanuit huis gelijktijdig lunchen en dan een online spel spelen – bijna net zo leuk als tafelvoetballen. En het geeft voldoening dat we diverse klanten helpen om in deze Corona-tijd hun waardering voor hun medewerkers op nieuwe manieren te uiten en met heldere communicatie de verbinding met stakeholders te versterken.

Hoe lang het gaat duren en hoe heftig de impact van deze coronacrisis uiteindelijk zal zijn, weten we nog niet. Gezondheid staat nu voorop. Ik blijf vooralsnog vooral thuis zoveel mogelijk op m’n handen zitten en focus me vooral op zaken binnen mijn invloedsfeer: een betrouwbare werkgever blijven, klanten helpen om in deze bijzondere tijd nieuwe manieren te vinden om invulling te geven aan hun beloften, de lessen crisiscommunicatie weer eens in de praktijk brengen. En het allerbelangrijkste: het thuis knus én gestructureerd houden. Want ik wil mezelf echt niet nog een keer “Snap je dat nu nog steeds niet?” horen zeggen tegen mijn thuis-onderwijs-volgend schatje.

De rust bewaren, op je handen blijven zitten, teamspirit hoog houden terwijl je elkaar niet ontmoet – hoe doen jullie dat?

Alisa Post
Oprichter/eigenaar, strateeg, trainer